Bert Hassing

Het verhaal van Wim Pijbes van het Rijksmuseum om de huwelijksportretten van Rembrandt naar Nederland te halen was blijkbaar niet helemaal compleet. Het deel waarin minister Jet Bussemaker een afspraak had met haar Franse collega Fleur Pellerin om gezamenlijk de werken aan te schaffen was om onduidelijke reden weggemoffeld. Al die heisa over nationaal bezit, identiteit, de politieke eensgezindheid en dat de broer en zus van de Nachtwacht thuiskomen is dus gewoon een leugen! Oke, de Franse minister heeft er een potje van gemaakt door te weigeren de werken tot Frans nationaal kunstbezit te verklaren en zo Eric de Rothschild de gelegenheid gaf om de werken buiten Frankrijk (het Rijksmuseum) te kunnen verkopen. Pellerin werd vervolgens verrast door het snelle handelen van Pijbes en de Nederlandse politiek en schoot spontaan in de stress-stand. Niet helemaal ondenkbaar dat de Rothschild hier bewust op aanstuurde. Hij is tenslotte lid van de vriendenvereniging van het Louvre. Maar Pijbes én de politiek moeten van deze afspraak geweten hebben en het is niet logisch om te denken dat de Fransen niets zouden ondernemen. Zó verblind kunnen al die mensen toch niet geweest zijn?  Of is hier sprake van struisvogelpolitiek? Een andere mogelijkheid is dat Wim Pijbes een echte slimmerik is. Hij hoeft nu niet meer op zoek naar geldschieters. Nederland en Frankrijk komen ieder met 80 miljoen euro over de brug. De portretten zijn beurtelings in het Rijksmuseum en het Louvre te zien. Moeten we hier blij mee zijn? Ik dacht het niet. 80 miljoen voor twee schilderijen die nog minder dan de helft van het jaar te zien zijn is belachelijk veel. En wat te denken van de te verwachten kosten en problemen met transport, onderhoud en restauratie? Een novum of niet, ik ben ben bang dat we nog niet klaar zijn met deze soap.