Bert Hassing

Ik ben niet zo van het zwart of wit denken. Maar als het om het werk van Damien Hirst gaat ben ik daar niet zo zeker van. Ik zal daar niet alleen in staan. Het werk van Hirst roept al sinds de jaren negentig van de vorige eeuw bijzonder heftige reacties op. Iedereen kent wel zijn tijgerhaai in een aquarium gepreserveerd in formaldehyde. Of zijn platina afgietsel van een schedel bezet met 8601 diamanten. Hirst balanceert continu op de rand van kunst en kitsch maar doet dat met zo veel lef en overtuiging dat ik daar in verwondering  naar kan kijken. Maar toch. Verder vraag ik me of of Damien Hirst nu een kunstenaar is of een briljant strateeg? Al die vragen en onzekerheden zijn typerend voor Hirst te noemen. Er is altijd twijfel. Wellicht heeft Hirst bij zijn nieuwste expositie in Venetië zijn hand overspeeld. Na tien jaar stilte komt Hirst met beelden van 5 tot 25 meter hoog. Die beelden zijn niet alleen in formaat bijzonder. Het zijn een soort parodieën op bestaande klassiekers. Ik heb ze niet in het echt gezien maar kenners zijn er naar verluidt niet blij mee. Het zou jammer zijn dat dit het einde kan zijn voor een van de meest besproken kunstenaars van onze tijd. ‘I love him’.