Bert Hassing

De Duitse kunstenaar Max Liebermann (1847-1935) is in Nederland nooit echt bekend geworden. Dat vind ik na het zien van zijn overzichtstentoonstelling in het Gemeentemuseum Den Haag toch wel vreemd en jammer. De muren hangen vol met prachtig werk. Zaal na zaal. De een nog mooier dan het andere. Vooral de schilderijen waar hij tovert met het zonlicht dat door het bladerdak van de bomen op mensen en muren schijnt vind ik verbluffend. Liebermann was niet wat je noemt een moderne schilder. Zijn onderwerpen zijn zeer alledaags en dat was voor de kunstcritici zo rond 1900 een doorn in het oog. Misschien ook wel omdat zijn vakmanschap niet in geding was. Er werd kortom meer van hem verwacht. Hij trok zich van de kritiek niks aan en zocht en ging zijn eigen weg. Liebermann vond zijn definitieve stijl in het impressionisme en het Nederlandse landschap. De schilderijen van de meisjes van het Burgerweeshuis van Amsterdam en de parkschilderijen in Leiden zijn wat mij betreft topwerken. Heerlijk. De tentoonstelling Max Liebermann – Een zomers impressionist, is nog te zien tot 24 juni.