Armando
De begin deze maand overleden kunstenaar Armando (1929-2018) was een gecompliceerd mens. Dat is niet echt opmerkelijk want dat zie je wel vaker bij grote kunstenaars. Wat Armando (pseudoniem van Herman Dirk van Dodeweerd), zo bijzonder maakte, was zijn dwarsheid en vechtersmentaliteit. Hij zocht voortdurend de confrontatie op en zwom altijd tegen de populaire stroom in. Hij was bovendien veelzijdig. Naast schilder was hij ook muzikant, dichter en bokser. Ik ken eigenlijk vooral zijn schilderijen. Die zijn een beetje eng. Dat is niet zo gek want de ellende van de Tweede Wereldoorlog was een belangrijke inspiratie bron voor hem. Zijn schilderijen raken me meer dan bijvoorbeeld Picasso's Guernica. Toch een erkend anti oorlog meesterwerk. De verbetenheid die in het werk van Armando zit, maakt mij wel wat onrustig. De dood is nooit ver weg. Armando was dan ook bang om te sterven. Nou ja, wie niet? 'Misschien is mijn angst voor de dood wel ongegrond en blijk ik onsterfelijk', zei hij in een interview een paar jaar geleden. Dat was helaas niet het geval.