Snijden aan gras
Toen ik voor het eerst 'Snijden aan gras' van Co Westerik zag deed mijn vinger pijn. Wat natuurlijk niet kan en onzin is. Maar het gekke is dat heel veel mensen deze ervaring ook hebben. Het beeld komt hard en bijna fysiek bij veel toeschouwers binnen. Een poster van het schilderij heeft een tijdje in de treinwagons van de NS gehangen. Maar na herhaaldelijke klachten is de afbeelding verwijderd. Veel reizigers vonden het schilderij een onsmakelijk ding. Vooral vroeg in de ochtend op weg naar het werk. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Het is evenwel opmerkelijk dat een niet echt realistisch geschilderd werk dergelijke emoties oproept. Puur vakmanschap dus. De stijl van de op 94-jarige leeftijd overleden kunstenaar is niet zo makkelijk te omschrijven. Realisme met een twist zou ik zeggen. Co Westerik was een perfectionist. Zijn schilderijen werden uiterst zorgvuldig opgebouwd. Hij schilderde net zo lang door totdat hij zijn publiek pijnlijke vingers kon bezorgen. Nederland verliest weer een groot kunstenaar. Wel nu musea, kom maar op met een overzichtstentoonstelling. Ik heb wel zin in zere vingers