Erwin Olaf
Vrolijk werd ik er niet van. Van de foto's van Erwin Olaf. Hij wordt momenteel geëerd in Gemeentemuseum Den Haag en in het GEM, ook in Den Haag. En ik zie echt wel waarom. Maar om nu te zeggen het 'leven' spat van de muren... nou nee. Eerder het tegenovergestelde. Olaf fotografeert vooral mensen in een gestileerde omgeving waar de alledaagse werkelijkheid vaak geen vat op ze heeft. De foto's ontstijgen geregeld de beleving van de 'gewone' wereld en dat is en kan fascinerend zijn. Maar ik ervaar ook een kilte, een afstand waar ik wat onrustig van word. Dan heb ik het niet over het erotische werk. Daar zie vooral trotse mensen. Nee, ik doel op de grote technisch perfect geschoten kleuren foto's waar werkelijk niets aan het toeval is overgelaten. Die foto's. Ik mis leven. Ik zie wel een uitdrukking in de gezichten maar geen emotie. Ook al staan er tranen in de ogen. Misschien ben ik een beetje aan het zeuren. Erwin Olaf is een briljant stylist en fotograaf en dat bewijst hij wat mij betreft met de serie van de koninklijke familie. Onmiskenbaar foto's van Erwin Olaf maar kijk, nu leven de mensen wel. Sluit ik toch nog positief af.
De duo-tentoonstelling is tot 16 juni te zien.