Slavernij
Wél of niet gaan was de vraag die ik mezelf stelde toen het Rijksmuseum de tentoonstelling Slavernij – tien waargebeurde verhalen, aankondigde. De expositie bezoeken voorvoelde als een soort schuldbekentenis. Niet gaan kijken leek dan weer op een ontkenning van de gebeurtenissen. Of zoiets. Dat de musea al maanden gesloten zijn bezorgde me wat tijd om na te denken. Daarbij was ik net bekomen van de discussies rond Zwarte Piet. Na een voorzichtige acceptatie dat Zwarte Piet niet meer kan, ben ik er nu van overtuigd dat Zwarte Piet moet verdwijnen. Ik voel geen schaamte maar Kick Out Zwarte Piet heeft volkomen gelijk. Behalve het geweld dan. Maar schaamte voelde ik wel na het bekijken van de documentaire over de Slavernij expositie in het Rijksmuseum. Nederland is mede door slavernij een rijk en welvarend land geworden en is dat nog steeds. Dat raakt ook mij. Ik weet wel dat niemand verwacht dat ik mijn goede leven moet opgeven. Maar toch. Is schaamte genoeg? Misschien dat een bezoek aan de tentoonstelling me meer bewust maakt van onbewuste vooroordelen en een snel veranderende maatschappij. Tja, ik moet nu wel gaan.