Reflectie
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar eh... ik heb moeite met Mark Rothko (1903-1970). Maar absoluut niet met zijn schilderijen. Nee, het zijn de fans van Rothko waar ik moeite mee heb. Anders dan de discipelen van de heilige Mark, raak ik maar niet in opperste vervoering tijdens en na het kijken van zijn kunst. Dat schijnt wel de bedoeling te zijn. Tenminste als ik al die jubelrecensies en documentaires moet geloven. Er zijn mensen die een uur naar een Rothko hebben gekeken en toen een ander mens zijn geworden! Werkelijk? Ik zie ook wel de grootsheid van Rothko's werk. Maar ik snap dus niet de heiligverklaring! Ook na langer kijken krijg ik geen nieuwe inzichten. Wat ik wel zie is de spanning tussen en aan de kleurranden en de gelaagdheid en diepte van de kleurvlakken en dat dit alles zorgt voor een pittig visueel treffen met de toeschouwer. Ook met mij. Rothko zei eens dat 'schilderijen moeten verwonderen'. Oké, dat doen ze volop. Toen ik jaren geleden een groot Rothko-overzicht in Den Haag bezocht, waren alle schilderijen achter glas verstopt! Dat was een verzekeringseis. Ik moest mijn best doen om mezelf niet te zien in het reflecterende glas. Ik kon dus alleen maar letterlijk reflecteren en dat was meer dan jammer.