Interesse
Er zijn weinig kunstwerken die mij zo compleet overrompelden als de schilderijen van Francis Bacon (1909-1992). Ik stond werkelijk paf toen ik eens onverwacht voor een schilderij van de Ierse kunstenaar belandde. Het was een groot vreemd portret. Dat lag niet aan de compositie. Bacon was daar zeer precies in. Het ongewone zat in Bacon's totale desinteresse in de buitenkant van de geportretteerden. Bacon wilde vooral de binnenkant van zijn personages zo goed mogelijk op het doek krijgen. Dat wist ik eerst niet. Ik vond het vooral verbijsterend, afstotend, krachtig, intrigerend, angstaanjagend en geweldig. En dat allemaal tegelijkertijd. Daar wilde ik meer van zien, zoveel mogelijk. Maar dat werkt bij Bacon niet zo goed. Dat kan natuurlijk aan mij liggen, maar een zaal vol schilderijen van Francis Bacon drukt nogal zwaar op mijn gemoed. Als het om Bacon gaat is doseren wat mij betreft noodzakelijk. Een grote overzichtstentoonstelling van deze geweldige kunstenaar, een aantal jaren geleden, leverde het bewijs. Na pakweg twee á drie schilderijen had ik al mijn tax bereikt. Het werk is zó intens dat ik domweg geen informatie meer opneem. En toch vind ik zijn kunst buitengewoon prachtig. Maar ja, de zon is ook mooi maar daar moet je ook niet te lang naar kijken.