Blog

Op de hoogte blijven van mijn blogs? Abonneer je op mijn nieuwsbrief.

• Onbekend

  31 juli 2019

  Wat zijn er toch veel steengoede kunstenaars die bij het grote publiek onbekend zijn. En wat is het een feest, hoera, om er zo nu en dan een te ontdekken. Neem nu Jeff Wall (Vancouver, 1946). Bij insiders bekend als een van de belangrijkste kunstenaars van deze tijd. Helaas ben ik geen insider. Maar niet getreurd, internet is een ideaal hulpmiddel om dit gemis op te lossen. Deze Canadese fotograaf, kunsthistoricus en beeldend kunstenaar had tentoonstellingen in Guggenheim Berlijn, MoMA New York, Tate Modern Londen en Stedelijk Museum Amsterdam. In de top honderd van het toonaangevende kunsttijdschrift Art Review stond hij op een dertiende plek. Eén plaats vóór Marlene Dumas. Die ken ik gelukkig wel. Vooral zijn fotografie maakt indruk op me. Zijn werk gaat over de essentie van het beeld. Zelf zegt hij 'Het mooie van een beeld, van één beeld, is dat het altijd het moment ervóór en het moment erna uitwist'. En 'Het genoegen van het kijken maakt dat wij ons in het object verdiepen'. Zo heeft hij meer van dit soort fijne uitspraken. Kijk zelf maar eens.

  Lees meer >> | 8 keer bekeken

• Vooruitgang

  24 juli 2019

  Wat wij nu klassieke kunst noemen was ooit moderne kunst. Dat is niet zo moeilijk voor te stellen. De beeldende kunst is net als de maatschappij voortdurend in beweging. En toen de strikte regels van wat wel en wat niet kon in de kunst waren verdwenen, zo eind 19e eeuw, ging het snel met de vooruitgang. Maar kun je dan ook stellen dat abstracte kunst een logisch vervolg is op klassieke kunst? Is het mogelijk om de minimale kunst van Mark Rothko te verbinden met het werk van Caravaggio? Misschien dat er onderling verbanden zijn te leggen. Vast wel als je heel veel van kunst weet. Mooi dat de studie kunstgeschiedenis er is. De gemiddelde museumbezoeker heeft die kennis echter niet. Dat is soms jammer. Abstracte kunst wordt nogal snel afgedaan als makkelijk. 'Dat kan mijn dochter van vier ook'. Goede kunst heeft een troostend vermogen las ik ergens. Daar ben ik het helemaal mee eens. De kunst van Mark Rothko en Caravaggio heeft die kracht, hoe verschillend hun uitgangspunten ook waren. Klassiek, modern of hedendaags, laten we er vooral van genieten.

  Lees meer >> | 14 keer bekeken

• Vergeten?

  17 juli 2019

  In de jaren tachtig van de vorige eeuw was de Duitser Joseph Beuys  (1921-1986) een toonaangevende kunstenaar. Misschien wel de beroemdste ter wereld. Nu, bijna 35 jaar na zijn dood, lijkt hij een compleet vergeten kunstenaar. Behalve in Duitsland, daar is hij nog steeds wereldberoemd. Maar in de rest van de wereld is het stil. Best wel vreemd. Al is het werk van Beuys moeilijk te typeren. Hij maakte werkelijk van alles. Tekeningen, schilderijen, installaties, sculpturen en performances en gebruikte uiteenlopende materialen. Zoals canvas, papier, vet, vilt, dode dieren, plastic, hout en staal. Beuys zag in alles kunst. Het leven was kunst en kunst het hele leven. Hij verkondigde ook dat iedereen een kunstenaar is. Dat gaat mij veel te ver maar het is een leuke gedachte. Het verhaal gaat dat Beuys in WO II met een jachtvliegtuig in Rusland was neergestort. Gevonden door Tartaren die zijn leven redde door hem met vet en vilt te omwikkelen. Mooi verhaal, maar waar of niet laten we Joseph Beuys de alleskunner vooral niet vergeten. Hoe kunnen we hem nu redden?

  Lees meer >> | 10 keer bekeken

• De grote twee

  10 juli 2019

  Soms lijkt het wel of Nederland maar twee belangrijke kunstenaars heeft voortgebracht. Rembrandt van Rijn en Vincent van Gogh. Soms mag Johannes Vermeer een tijdje in de schijnwerpers staan. Maar niet te lang. De 'grote twee' eisen om de beurt alle media-aandacht op. Na diverse Rembrandt thema's nu iets over Vincent. In het Van Gogh museum is onrust ontstaan rond twee schilderijtjes. De kunstenaar had in 1887 twee portretten gemaakt. Een van zichzelf en een van zijn broer. De kwestie is dat het vermeende Vincent portret, niet Vincent is, maar zijn broer Theo. Of toch niet? Tja... een leuke puzzel voor de curatoren maar verder? Dan maar snel naar Rembrandt voor alles over de restauratie van de 'Nachtwacht'. Rembrandt en Van Gogh zijn wereldberoemde kunstenaars en aandacht voor hun werk en leven is terecht. Maar ik stel voor dat Jan Steen, Piet Mondriaan, M.C. Escher, Jeroen Bosch, Willem de Kooning, Karel Appel en Kees van Dongen ook zo veel aandacht krijgen. Dat verdienen zij namelijk ook. Ik verheug me er nu al op.

  Lees meer >> | 13 keer bekeken

• Do Ho Suh

  3 juli 2019

  Het is niet zo dat er géén kunstprogramma's op de Nederlandse televisie te zien zijn, maar van mij mogen er wel wat bij. Zeker als ze zo prachtig zijn zoals die over de Zuid-Koreaanse kunstenaar Do Ho Suh (1962). De documentaire begon in een appartement van Do in New York. Die had hij helemaal met wit papier bedekt. Niet zoals bij Christo, maar alles was strak met papier omwikkeld. Kranen, verwarmingen, deurknoppen, leidingen, de scharnieren in de deuren. Werkelijk alles was met papier tot in detail bedekt. Vervolgens ging hij met een soort kleurpotlood alles kleuren. Ook weer echt alles. De kamer geel, de gang roze, de keuken blauw. Daar deed hij twee jaar over. Het huis als kunstobject. Bij Do Ho Suh klopt dat. Maar dat is niet alles. Het papier werd er heel voorzichtig afgehaald, genummerd en gelabeld en het hele spul ging naar een naaiatelier in Zuid-Korea. Daar werd het allemaal weer met ragfijne stoffen in elkaar gezet. Hoe dat er uit ziet is nu in museum Voorlinden te zien. Dat kan tot eind september. Ik ga ook genieten.

  Lees meer >> | 9 keer bekeken

• Valse kunst

  26 juni 2019

  Museum voor valse kunst. Ik wist niet goed wat ik er van moest vinden. Maar het idee van verzamelaars Henk en Erna Plenter om een museum voor valse kunst te starten, vond ik in ieder geval briljant. Het museum is onderdeel van Stichting Museums Vledder in Drenthe. Naast de neppers is er nog glaskunst en hedendaagse Drentse kunst te bewonderen. Maar ik kwam dus voor het valse werk. Wat is er zoal te zien? In vogelvlucht; Vincent van Gogh, Salvador Dali, Leo Gestel, Leonardo Da Vinci, Permeke, Botero, Rietveld stoelen en de denker van Rodin. Het een beter gemaakt dan het andere maar wel allemaal duidelijk vals of een kopie. Toch was ik niet teleurgesteld Dat kwam door de rondleiding. De enthousiaste medewerkster van het museum bleek een een echte verhalenvertelster te zijn. Zij nam de bezoekers moeiteloos mee in de wereld van meestervervalser Han van Meegeren en vertelde honderd uit over diverse andere werken. Geen moment verveelt. Ze noemen het daar ook wel, kunst met een glimlach. En zo is het.

  Lees meer >> | 15 keer bekeken

• Fries Museum

  19 juni 2019

  Het Fries Museum in Leeuwarden is waarschijnlijk niet het bekendste museum van Nederland. Als je in het westen of in het zuiden van het land woont, is het flink uit de buurt. Maar nu was ik in de buurt en nam de gelegenheid waar. Het museum staat pontificaal in het hart van Leeuwarden. Een glimmend gebouw van glas, staal en beton. Het fraaie trappenhuis aan de kant van het Wilhelminaplein stelt je in staat om in en over de stad te kijken. Mooi gedaan, al begreep ik dat veel autochtonen er in eerste instantie niet blij mee waren. Fraaie architectuur van Hubert-Jan Henket. Inhoudelijk klopt het ook. Op dit moment zijn er mooie exposities te zien van Éric Van Hove (Algerije, 1975) en Neo Matloga (Zuid-Afrika,1993). De glanzende motorblokken van Van Hove zijn een lust voor het oog. Alles met de hand gemaakt. Het werk van Matloga is minder uitbundig. De zwart wit collages, schilderingen van huiselijke taferelen stemmen je tot nadenken. Kortom, het mag dan ver weg zijn, het is de moeite waard.

  Lees meer >> | 12 keer bekeken

• Nighthawks

  5 juni 2019

  Mijn favoriete schilderij is al jaren 'Nighthawks' van Edward Hopper. De sfeer in het werk van Hopper is vaak onwerkelijk, verstild en desolaat. De mensen die in zijn werk figureren lijken zich aan het alledaagse bestaan te willen onttrekken. Als er meerdere personen aanwezig zijn, zijn die wel samen maar ook alleen. Dat eenzame aspect spreekt mij enorm aan. Waarom dat zo is, weet ik niet. Ook muziek met een broeierige sfeer vind ik spannend. Ik noem dat 'natte straten' muziek. Maar goed, Hopper maakte Nighthawks in 1942. Vier mensen in een 'diner' in een stad. Twee klanten dicht bij elkaar aan de bar. Een stel? De derde klant zit apart. Het is laat, de straten zijn donker en verlaten. Alleen de diner is schel verlicht. De barman is met iets bezig. Dat is de setting. Vier mensen in een driehoek dicht bij elkaar maar totaal geen verbinding. Of misschien dat die barman... Realisme met een verpletterende zeggingskracht. Wauw!

  Lees meer >> | 13 keer bekeken

• De Schreeuw

  29 mei 2019

  Elke keer als ik een afbeelding van 'De Schreeuw' van de Noorse kunstenaar Edvard Munch (1863-1944), onder ogen krijg ben ik verwonderd. Dat is best gek want ik  ken dat schilderij uit 1893 heus wel. Helaas nooit in het echt gezien. Ook niet toen hij in 2015 een tijdje in het Van Gogh museum te gast was. Het is geen realistisch werk, maar eigenlijk toch ook weer wel. De wanhoop van het wezen op de voorgrond knalt van het doek. De woest golvende en fel gekleurde lucht grijpt je bij de strot. De twee wazige figuren op de achtergrond lijken het geheel te versterken. Drama alom. Misschien dat deze optelsom van de 'De Schreeuw' zo'n aangrijpend werk maakt. Van de vier 'schreeuwen' die Munch produceerde hangen er drie in Noorse musea en de vierde hangt thuis bij een Amerikaanse miljardair. Veel mensen denken dat de titel verwijst naar de open mond van het personage. Munch zei er zelf dit over 'De zon ging onder, de wolken waren rood getint als met bloed. Het kwam me voor alsof de hele natuur aan het schreeuwen was, het was net of ik een schreeuw kon horen'. Prachtig, ik blijf me graag verbazen.

  Lees meer >> | 11 keer bekeken

• Sean Scully

  22 mei 2019

  Tot de documentaire 'Unstoppable: Sean Scully and the Art of Everything' was de kunstenaar Sean Scully voor mij een onbekende. Hoe is dat mogelijk dacht ik. Waarom kom ik hem nu pas tegen? En nog wel op de BBC. Sean Scully blijkt een heel grote te zijn. Musea over de hele wereld staan in de rij om zijn werk binnen te halen. In Nederland is werk van hem te zien in museum De Pont in Tilburg. De Iers-Amerikaanse schilder (Dublin 1945) maakt op het eerste gezicht vrij eenvoudige grote schilderijen met vaak horizontale banen in verschillende kleuren. Eerst zet hij wat schetslijnen op een doek of een aluminium plaat. Daarna valt hij gewapend met wat op een een grote witkwast lijkt, het object aan. Hij ramt de verf in in een paar minuten op de drager. Strook na strook. Zoals ik al zei, vrij eenvoudig. Maar nu komt het. Als hij klaar is, is er geen sprake meer van eenvoud. Dan openbaart zich bijvoorbeeld een landschap. Zoals in de serie 'Landlines'. Wonderlijk en uitermate spannend. Geweldig dat hij met minimale middelen zo'n groot effect weet te bewerkstelligen. Zoiets wat de Italianen doen met hun vermaarde keuken. Ook het werk van Sean Scully smaakt naar meer.

  Lees meer >> | 16 keer bekeken

Meer blogs >>