Blog

Op de hoogte blijven van mijn blogs? Abonneer je op mijn nieuwsbrief.

• Viva La Frida

  23 februari 2022

  Mijn verwachtingen waren niet erg hoog gespannen voor de expositie 'Viva La Frida' van Frida Kahlo (1907-1954) in het Drents Museum. Dat kwam door matige recensies en tegenstrijdige berichten van bezoekers. Maar evengoed vertrok ik naar Assen. Gelukkig maar. Ik vond het een mooie tentoonstelling die goed inzoomt op de gebeurtenissen die van grote invloed waren op het leven en de kunst van Frida Kahlo. Dat ze een zwaar leven heeft gehad is bekend. Deze tentoonstelling laat vooral zien wat Kahlo allemaal heeft moeten doen om haar leven als kunstenaar op de rails te krijgen en te houden. Het maken van kunst was voor haar een absolute noodzaak. Eerst misschien als een soort therapie. Maar al gauw kreeg Kahlo erkenning en de ontmoeting met de beroemde Mexicaanse kunstenaar Diego Rivera veranderde alles. Zo werd zij zich meer bewust van de eigen Mexicaanse cultuur. Dit kwam mede tot uiting door haar kleurrijke op traditie gestoelde kleding. In de expositie is een lange vitrine met prachtige gewaden van Kahlo te bewonderen. Ja, ik had misschien meer schilderijen van Frida Kahlo willen zien. Maar deze tentoonstelling is een mooi eresaluut van het leven van Frida Kahlo. Viva La Frida. Nog te zien tot 27 maart.

  Lees meer >> | 13 keer bekeken

• Paula Rego, heftig en persoonlijk

  9 februari 2022

  Als je wilt weten hoe depressie er uit kan zien, moet je de tentoonstelling van Paula Rego (1935) in Kunst Museum Den Haag, gaan bezoeken. De in Portugal geboren Rego vertrok in 1951 naar Londen om aan de Slade School of Fine Art te studeren. Met succes. In Engeland werd ze al snel een superster. In Nederland is ze nog relatief onbekend. In Den Haag zijn nu 70 schilderijen, collages, tekeningen en etsen te bewonderen. Ik zeg bewonderen want de techniek en de beklemmende sfeer in het werk van Rego zijn volstrekt uniek. Niemand schildert zo. Het is indrukwekkend maar blij werd ik er niet van. Vooral de serie van vrouwen die net een abortus hebben ondergaan zijn ingetogen gruwelijk. De techniek van Rego maakt het (voor mij) mogelijk om met droge ogen naar die schilderijen te kunnen kijken. Heel bijzonder. Maar geen werk voor boven de bank. Te heftig en te persoonlijk. Rego zei hierover het volgende 'You discover things in the making of a painting. It can reveal things that you didn’t expect. Things you keep secret from yourself.' Het is maar dat je het weet. Het serieus vrolijke werk van de Engelse kunstenaar Grayson Perry in een andere ruimte bracht weer wat kleur op mijn wangen. De expositie is te zien tot 20 maart.

  Lees meer >> | 11 keer bekeken

• Verontrustende beelden

  2 februari 2022

  Ik weet natuurlijk wel dat fotografie schokkende beelden kan opleveren. Zoals foto's van slachtoffers van oorlogen en zware rampen dat kunnen doen. Maar ik had niet verwacht dat de tentoonstelling 'De wereld volgens Roger Ballen' in Fotomuseum Den Haag (gem) mij zo zou verbijsteren. Roger Ballen (1950) is een Amerikaanse fotograaf die woont en werkt in Zuid-Afrika. Ballen maakt aangrijpende zwart-wit portretten van vooral arme mensen. Maar zijn werk gaat veel verder dan alleen het registreren van de grimmige realiteit aan de randen van de samenleving. Het is eigenlijk meer een startpunt. Ballen vergroot de grimmigheid en uitzichtloosheid van zijn modellen op verschillende manieren. Bijvoorbeeld door het toevoegen van attributen of door de vreemde poses van de geportretteerden. Twee zalen met het indringende werk van deze bijzondere fotograaf waren genoeg voor mij om stilletjes te vertrekken. Maar er was meer. Roger Ballen is namelijk ook een kunstenaar. De benedenzaal was ingericht met decorstukken, poppen, muurschilderingen en tekeningen in een setting die ik het beste kan omschrijven als een 'griezelkabinet'. Ondanks alles is het toch een aanrader om deze soms macabere expositie te gaan zien. Dat kan tot 7 maart.

  Lees meer >> | 10 keer bekeken

• Thuiskomen

  26 januari 2022

  Als ik naar een schilderij van Edward Hopper (1882-1967) kijk, voelt dat steeds aan als thuiskomen. Dat is een beetje raar want alle personages die in de schilderijen van de Amerikaanse kunstenaar leven, lijken helemaal niet lekker op hun plek te zitten. Laat staan dat ze zich er thuis voelen. Het zijn meestal, zo op het oog, eenzame mensen die min of meer per ongeluk in een bepaalde situatie zijn beland. Het werk van Hopper laat zich kenmerken door realisme, desolatie, spanning en de altijd aanwezige intimiteit. Ik denk dat het schilderij 'Nighthawks' (1942) dat fantastisch laat zien én voelen. Wat een geweldig schilderij is dat zeg! Hopper heeft nog veel meer van die afstandelijke en tegelijkertijd intieme schilderijen gemaakt. Ik vind ze niet allemaal even boeiend. Maar 'Night Windows' (1928), 'Gas' (1940), 'Office at Night' (1940), 'Morning Sun' (1952) en 'Room in New York' (1967) zijn dus die schilderijen die mij dat gevoel van thuiskomen geven. Kijken, genieten, kijken en verder niks. Heerlijk. Zijn landschap schilderijen zijn zeker de moeite waard maar die vind ik toch van een andere orde. Wat mij betreft zijn het de eenzame en hulpeloze mensen in de stilgezette wereld van Edward Hopper die mij vol raken. 

  Lees meer >> | 14 keer bekeken

• Nieuw begin

  19 januari 2022

  Toen de Amerikaanse kunstenaar Jackson Pollock (1912-1956) in 1947 een groot canvas doek plat op de grond legde om zijn ideeën optimaal te kunnen uitvoeren, was dat behoorlijk revolutionair. En dat gold ook voor de manier waarop hij verf aanbracht. Via gaatjes in een verfblik druppelde hij de verf op het doek. Maar ook slingerde hij verf op het canvas met een in verf gedoopte stok. Of spatte hij met grote gebaren de verf met een paletmes op het doek. Kleur na kleur, laag over laag. De baanbrekende en zogenaamde ‘drippings’ waren geboren. Later mengde Pollock glas, zand, metaal of wat dan ook door zijn verf. Je kon het niet zo gek verzinnen of Pollock had er al mee geëxperimenteerd. Ik geloof niet dat er ooit een kunstenaar is geweest die zo veel gekopieerd is als Jackson Pollock. Maar ook niet geëvenaard, ook al lijkt het zo makkelijk. Maar ik weet uit ervaring dat dat zeker niet het geval is. Zonder plan en ideeën wordt het nooit wat. De Amerikaanse criticus Harold Rosenberg noemde als eerste het werk van Pollock, vanwege de bijna voelbare fysieke expressie, ‘action painting'. Wat een rake typering is. Officieel hoort zijn werk bij het abstract expressionisme. Ik vind vooral de 'drippings’ uit de beginperiode indrukwekkend. Oja, nog een goed nieuwjaar allemaal.

  Lees meer >> | 12 keer bekeken

• Interesse

  22 december 2021

  Er zijn weinig kunstwerken die mij zo compleet overrompelden als de schilderijen van Francis Bacon (1909-1992). Ik stond werkelijk paf toen ik eens onverwacht voor een schilderij van de Ierse kunstenaar belandde. Het was een groot vreemd portret. Dat lag niet aan de compositie. Bacon was daar zeer precies in. Het ongewone zat in Bacon's totale desinteresse in de buitenkant van de geportretteerden. Bacon wilde vooral de binnenkant van zijn personages zo goed mogelijk op het doek krijgen. Dat wist ik eerst niet. Ik vond het vooral verbijsterend, afstotend, krachtig, intrigerend, angstaanjagend en geweldig. En dat allemaal tegelijkertijd. Daar wilde ik meer van zien, zoveel mogelijk. Maar dat werkt bij Bacon niet zo goed. Dat kan natuurlijk aan mij liggen, maar een zaal vol schilderijen van Francis Bacon drukt nogal zwaar op mijn gemoed. Als het om Bacon gaat is doseren wat mij betreft noodzakelijk. Een grote overzichtstentoonstelling van deze geweldige kunstenaar, een aantal jaren geleden, leverde het bewijs. Na pakweg twee á drie schilderijen had ik al mijn tax bereikt. Het werk is zó intens dat ik domweg geen informatie meer opneem. En toch vind ik zijn kunst buitengewoon prachtig. Maar ja, de zon is ook mooi maar daar moet je ook niet te lang naar kijken.

  Lees meer >> | 11 keer bekeken

• Genoeg is genoeg

  15 december 2021

  Nee hè, alweer een Rembrandt voor het Rijksmuseum. En weer een van de familie Rothschild. Die lachen zich rot. Misschien hebben ze er nog meer? Nederland is er goed voor. Maar even serieus. 175 miljoen voor een schilderij is wel heel veel geld. Ook al is het een topstuk van Rembrandt. En het Rijks heeft er al 24. Maar minister van Engelshoven had er graag 150 miljoen euro voor over om de 'de Vaandeldrager' naar Nederland te halen. Want het is een belangrijk werk van nationaal belang. Ja hoor, zo lust ik er nog wel een paar. Heeft Nederland dan maar één belangrijke kunstenaar voortgebracht? Nee toch? En moet de focus anno 2021 nog steeds op een blanke mannelijke kunstenaar gericht zijn? Lijkt me ook niet. En het is bespottelijk om 150 miljoen euro uit te geven voor één schilderij, terwijl musea flink aan het bezuinigen zijn om te overleven. Heeft de minster misschien niet in de gaten dat het voor de Nederlandse culturele instellingen loodzware tijden zijn?  Straks moeten we geloven dat alleen het werk van Rembrandt van belang is en dat er maar één museum is dat daar recht op heeft. Met die 150 miljoen kun je volgens mij behoorlijk wat noodlijdende musea overeind houden. Maar het kan natuurlijk altijd nog. Dat zou een fijn kerstcadeau zijn.

  Lees meer >> | 13 keer bekeken

• David Hockney

  8 december 2021

  Ik kan slechts raden waarom David Hockney (1934) niet voorkomt op de lijst van de 10 beste levende moderne kunstenaars van Online Gallery. Misschien omdat Alex Katz die wel op die lijst staat ook figuratieve kunst maakt? Hmm, als je naar de schilderijen van Katz kijkt zie je direct dat hij qua stijl schatplichtig is aan Hockney. Oké, beter goed gepikt dan slecht bedacht, maar ik zou voor het 'origineel' gegaan zijn. Niets ten nadele van de schilderijen van Katz hoor. Die zijn prima. David Hockney dus. Het duurde even voordat ik het werk van de in Californië wonende Engelsman kon waarderen. Zo vond ik zijn beroemde schilderij 'A Bigger Splash'(1967) wat gewoontjes en best aardig. Ach ja. Later zag ik in dat het niets minder dan een meesterwerk is. Tja, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Toch? Ik ben zeer gecharmeerd van zijn landschapschilderijen. Vooral die hij maakte in de jaren negentig in Yorkshire. In zijn geboortestreek schilderde Hockney het karakteristieke landschap op bijna ware grootte. De vele beschilderde doeken werden gekoppeld als een soort puzzel. Gezamenlijk vormden ze een spectaculair werk van gigantische afmetingen. Zijn geweldige techniek en kleurgebruik leende zich hier uitstekend voor. Zoals gezegd, spectaculair!

  Lees meer >> | 14 keer bekeken

• Zwart gat

  1 december 2021

  Het komt natuurlijk door de tijd van het jaar. Om top10 lijstjes te maken of om ze op te zoeken. Bij Online Gallery vond ik er een met de 10 beste levende moderne kunstenaars. Een fijne reeks met Ai Weiwei, Jeff Koons, Yayoi Kusama, Damien Hirst, Yoko Ono, Theaster Gates, Frank Stella, Tania Bruguera, Alex Katz en Cindy Sherman. Alleen Tania Bruguera ken ik (nog) niet. De sculpturen- en installatiekunstenaars waren opvallend goed vertegenwoordigd. Toen ik daar zo zat op te broeden, bedacht ik dat als ik een top 10 zou samenstellen van mijn favoriete kunstenaars de Brit Anish Kapoor (1954) er ook op zou staan. Kapoor is vooral bekend geworden door 'ArcelorMittal Orbit' een 115 meter hoge sculptuur ontworpen voor de Olympische Zomerspelen van 2012 in Londen. The orbit tower is nu een populaire toeristische attractie. Een ander beroemd werk is 'Descent into Limbo'. Een rond zwart gat van 2,5 meter diep. Alleen, dat zie je niet. Ook niet van dichtbij. Het lijkt een vlek op de vloer te zijn. Het zwart is zo intens zwart dat je geen diepte meer ziet. Dat ging een keer fout toen een bezoeker in een museum in Porto te ver door liep en in het gat tuimelde. Het liep gelukkig goed af. Dus ja, de fantastische Anish Kapoor komt op mijn best-of lijstje. Who's Next?

  Lees meer >> | 8 keer bekeken

• Echte kunst

  24 november 2021

  Ik overdrijf waarschijnlijk niet als ik stel dat Jeff Koons (1955)een omstreden kunstenaar is. Dat is niet mijn mening, maar ik denk dat veel mensen het werk van Koons raar vinden. Misschien zelfs kinderachtig. Of te kitscherig dan wel camp. En ja, dat snap ik best. Bekijk bijvoorbeeld de sculptuur 'Ushering in banality' uit 1988. Dan zie je een roze varken met strik en drie kinderen op een sokkel. Het is een uitvergroting (80x194x100cm) van een bestaand kitscherig porseleinen beeldje. Maar dan in hout. En groot dus. Toen het Stedelijk Museum in Amsterdam het werk kocht ontstond er een relletje. Dit is beslist géén kunst was het oordeel van menigeen. In feite trad Koons in de voetsporen van pionier Marcel Duchamp, of beter gezegd Koons ging een stapje verder. Geen readymade maar door uitvergroting en overdrijving van hedendaagse voorwerpen stelt Koons dezelfde vragen als Duchamp 100 geleden. Wat is kunst? En hoe moet je tegen kunst aankijken? Nog steeds goede vragen. Het werk van Jeff Koons is wereldwijd door musea aangekocht. Zijn (vooral) sculpturen mogen misschien simpel lijken, het is buitengewoon goed gemaakt en ik moet er altijd om glimlachen. In Nederland is het werk van Koons in Amsterdam, Groningen en Rotterdam te zien. Go for a smile!

  Lees meer >> | 8 keer bekeken

Meer blogs >>